Luca Miti

Ez dut zer esanik: ez dago.
Agian ez da inoiz izan.
Ala ez dut berau ikusten.
Dekorazio pieza bat da.
Etxekoak, haiekin bizi zaren pertsonak, dekorazio pieza bat bihurtzen direnean bezala da. Ohitura kontua. Etxekontua.

Soinu bat edo, irudi bat bilatzen nuen; baina dena etxekoegia da hitzegiteko : bizitza osoa daramat, “elkar�.
Azpian eta gainean.

Zerrenda bat, agian.

Ero moduan korritzen zuen Francescorekin gauean
“Gnocco rosso� tik gentozela (hala al zuen izena? ) mozkor jota gau hartan.
Istripu hura, Costantinoren Alfa Romeorekin izandako gau hartan (Giovanni ere han zen – hala al zuen izena?)
Euriarekin, gauez, etxera bueltan.
Egunez noizbait, trafiko erdian geldirik.
Arratsaldez Tiburtinan, Rossana hartzera.
Abuztuko egun txito bero batean joan zen aita, bidali nion pakete bat jasotzera.
Baina nire aitak, Via Casilinako estudiora zioala egiten zuen ala via dell’acqua bullicante tik zioan?
Astelehen arratsaldez maiz irratira joateko.
Gauez, hamaikak ondoren, punttu batean eskumara jo behar dut geltokiruntz, bestela multa jartzen bait didate (piazza Bolognatik pasatzen naiz ondoren).
Batteria Nomentanan agertzen naiz eta etxean nago.
“Ez dira gauzak pertsonak�

Dena esan al dut?

Bestalde, zer gehiago esan ahal nezakeen?

Roma, otsailaren erdi aldea, ta baita 2007ko urrian ere pixko bat